شادی‎های حقیرانه

ابتدا باید اعتراف کنم که من از طرفداران تیم پرسپولیس هستم، و میدانم که این طرفداری باعث سوگیری در نوشتن این پست می شود. اما این متن انتقادی نه تنها به روزنامه استقلال، بلکه گاهی اوقات به روزنامه پرسپولیس هم وارد می شود.
“چوب خدا صدا ندارد.” این جمله به خاطر باخت ۴-۰ پرسپولیس به الهلال نوشته شده است. بعید به نظر می‎رسد اگر کسی بازی را دیده باشد همچین جمله ای را بگوید. به عنوان کسی که در این ۲سال اخیر برخی از بازی‎‎های پرسپولیس را دیده‎ام می‎گویم که پرسپولیس باخت چون ضعیف‎تر از الهلال بود. شاید بهتر باشد خاطره‎ای از فرگوسن اینجا نقل کنم.

فرگوسن در اولین بازی که مربی‎گری منچستر یونایتد را به عهده داشته است، از خدا می‎خواهد که بازی را ببرد، اما بازی را می بازد. می‎فهمد که برای بردن کارهای دیگری هم باید انجام دهد. یا در فیلم خوب، بد، زشت، در یکی از سکانس‎ها داریم:”اگر خدا با ماست، پس کی با اوناست؟”
“بله، پرسپولیس همین بود” یکی از نابخردی‎هایی که می توانیم از آن صحبت کنیم، همین جمله است. طوری جمله را نوشته است که انگار از قبل نتیجه را می دانسته‎اند. بعضی رئیس ها یا افراد را دیده‎اید که می‎گویند:” ما میدانستیم که اینطوری می‎شود” این یکی از نابخردی‎های ذهن انسان است. فکر می کند که می‎دانسته چه اتفاقی می افتد.
“پرسپولیس، به چهارمیخ کشیده شد” نظرتان در مورد این شادی حقیرانه چیست؟ دیده‎اید این افرادی که ماشین پراید درب و داغان دارند، و هر ماشین گران قیمتی می بینند داخل دلشان به آن فحش می دهند؟ گاهی اوقات که تصادف این ماشین های گران قیمت را می‎بینند، بلند و با تونالیته صدای حق به جانب می گویند:” عاقبت پول دزدی همین می‎شود دیگر. یا خرج تصادف، یا خرج بیمارستان”. داستان استقلال در این روزها، از این قرار است. تیم درب و داغان ته‎جدولی‎شان که به زمین و زمان باخته است باعث شده است که از باخت پرسپولیس در یک بازی آسیایی اینقدر خوشحال شوند و نتیجه این باخت را به عدالت خداوندی و مجازات خداوندی نسبت دهند.
“تشریفات به مقصد مسقط”. با توجه به اطلاعاتِ اخیری که از بازی های اخیر پرسپولیس دارم، احتمال می‎دهم پرسپولیس بازی برگشت را هم می‎بازد. یا با خوش‎بینی مساوی می‎کند. اما اگر پرسپولیس شانس آورد، طوری بازی کرد که تا امروز مثل آن را ندیده ایم، و بازی را ۴-۰ برد، و در وقت‎های اضافه بازی را ببرد و به فینال برود، با این اراجیف‎هایتان چه می کنید؟ اگر اندکی علوم رفتاری خوانده باشید، که نخوانده اید! (اگر خوانده بودید این حرف‎ها را نمی‎زدید)، حال فرض خلف می‎گیریم، اگر خوانده بودید، می‎دانستید که گفتن اراجیف در بلند مدت شما را تبدیل به انسان‎هایی می‏‎کند که دیگر وقتی اراجیف بگویید، نمی‎فهمید اراجیف گفته‎اید.
منبع تصویر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *